Εκβιασμός ή απλά η πραγματικότητα?

Πολύ αναφέρουν ότι η δήλωση του κ. Καραμανλή ότι αν δεν επιτύχει αυτοδύναμη κυβέρνηση θα αναγκαστεί να πάει σε νέες εκλογές αποτελεί έμμεσο εκβιασμό προς τον Ελληνικό λαό. Λοιπόν προσπαθώ να το δω το θέμα αυτό χωρίς να επηρεάζομαι από κομματική τοποθέτηση. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα? Αν βγει στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ (που ακόμα όλα παίζονται), και δεν έχει αυτοδυναμία, δεν θα αντιμετωπίσει τα ίδια μεγάλα προβλήματα? π.χ. το ασφαλιστικό? Στην περίπτωση αυτή υπάρχουν οι εξής λύσεις (και αφορά την οποιαδήποτε κυβέρνηση τελικά εκλεγεί):

1. Να προσπαθήσει να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις στήνοντας συμμαχίες (μάλλον αδύνατον με την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση).
2. Να μην κάνει τίποτα (δηλαδή όχι μεταρρυθμίσεις) αφού δεν μπορεί να πετύχει συμμαχίες και να περάσει τα σχέδια νόμου.
3. Να προκηρύξει νέες εκλογές με ελπίδα να πετύχει αυτοδυναμία στην νέα κυβέρνηση.

Άλλη λύση δεν βλέπω.

Το βασικό και για τις τρεις επιλογές είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι αλλαγές στο κοινωνικό κράτος, μεγάλου μεγέθους. Τι σημαίνει αυτό? Σημαίνει ότι, ότι και να γίνει, για να υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει αναγκαστικά να θιγούν κάποια συμφέροντα. Είναι σαν τα έργα των φραγμάτων. Όταν αποφασίζεται να φτιαχτεί ένα φράγμα σε ένα ποτάμι, γίνεται για να περιορισθούν οι απώλειες, να συσσωρευθεί νερό, να ενισχυθεί η άρδευση, να παραχθεί ενέργεια, κλπ. Από την άλλη η επίδραση του φράγματος στο άμεσο περιβάλλον είναι δραματική. Βυθίζονται εκτάσεις, αλλάζει ο βιότοπος, το κλίμα, κλπ.
Η απόφαση να φτιαχθεί ένα φράγμα είναι πολλές φορές ζήτημα ζωής και θανάτου. Σε περιοχές που βασίζονται π.χ. στην γεωργία, η κατασκευή ενός φράγματος μπορεί να σημαίνει την διατήρηση του ντόπιου αγροτικού πληθυσμού και της τοπικής οικονομίας. Η μη κατασκευή του από την άλλη μπορεί να σημάνει ακριβώς τα αντίθετα. Εγκατάλειψη και διάλυση μιας ολόκληρης οικονομίας λόγω μην συμβατών συνθηκών διαβίωσης.
Το ασφαλιστικό είναι παρόμοια κατάσταση. Το ποτάμι είναι οι οικονομικοί πόροι που διατηρούν σε λειτουργία το ασφαλιστικό σύστημα. Η αύξηση όμως του ορίου ζωής, η κακή διαχείριση των πόρων, κλπ, είναι τα σημεία όπου το ασφαλιστικό "ποτάμι" χάνει νερά. Απαιτείται άμεσα να φτιαχθεί ένα φράγμα που θα συγκρατήσει και θα συσσωρεύσει τους πόρους και θα το διατηρήσουν για μελλοντική χρήση.
Το φράγμα είναι ΣΙΓΟΥΡΟ ότι θα φέρει ΠΟΛΛΕΣ αντιδράσεις. Αυτό αποτελεί και το κομβικό σημείο που ορίζει ότι οι πιθανότητες συνεργασίες μεταξύ κομμάτων σε επιλογές μεγάλων μεταρρυθμίσεων ουσιαστικά θα είναι ανύπαρκτες. Μπορεί να συμφωνήσουν σε μικρά και ασήμαντα (π.χ. την αύξηση των μισθών των βουλευτών) αλλά αποκλείεται να βρουν κοινή βάση στα μεγάλα προβλήματα.
Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ (αν και διατείνονται περί του αντιθέτου) έχουν μια κοινή γραμμή για την αντιμετώπιση των μεγάλων θεμάτων (το γεγονός βέβαια της μη συνεργασίας των δύο μεγάλων έχει και πάλι την βάση του στην διαφοροποίηση των συμφερόντων παρ' όλου που ο επιθυμητός στόχος είναι ο ίδιος). Η γραμμή αυτή συμβαδίζει με την γραμμή που μας υποδεικνύει και η Ευρώπη.
Η αριστερά (τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν πρόκειται ποτέ (λόγω δέσμευσης τους - προβαλλόμενη ιδεολογία - στο δικό τους τμήμα του εκλογικού σώματος) να συμφωνήσουν στην "καπιταλιστική" επιλογή της Ευρώπης. Βέβαια, η αριστερά δεδομένου ότι δεν έχει το "πρόβλημα" να εκλεγεί ποτέ κυβέρνηση, δεν ανησυχεί και για τον τρόπο υλοποίηση ενός έργου χωρίς επιπτώσεις (με άλλα λόγια αυτό που λέει είναι: "Να φτιάξουμε το φράγμα γιατί χρειάζεται, αλλά δεν πρέπει να βυθιστεί κανένα μέρος από τα χωράφια που συνορεύουν στο ποτάμι" σε μετάφραση-> "Πρέπει να λυθεί το ασφαλιστικό, αλλά δεν πρέπει να θιγεί κανένα συμφέρον / κεκτημένο της εργατικής τάξης").
Και εγώ λέω μακάρι να γινόταν κάτι τέτοιο. Μπορεί όμως? Αν ήταν για το φράγμα, τεχνικά θα έλεγα ότι γίνεται. Θα προεκτείνουμε το φράγμα με τοιχία σε όλο το μήκος του ποταμού προς τα επάνω μέχρι τις πηγές! Χα! Brilliant! (ποιος δίνει σημασία ότι κάτι τέτοιο θα κόστιζε 1000 φορές παραπάνω από ότι να φτιαχτεί το φράγμα μόνο του και η οικονομία της χώρας θα κατέρρεε την άλλη ημέρα από έλλειψη πόρων. Λεπτομέρειες).
Βέβαια, η αριστερά λέει. Το κόστος να το αναλάβει ο ιδιωτικός τομέας. Να απορροφήσουμε πόρους (π.χ. φόρους) από τον ιδιωτικό τομέα και να φτιάξει αυτός τα τοιχία μέχρι τις πηγές. Αυτό όμως και πάλι είναι αδιέξοδο (που ποτέ κανένας υπουργός οικονομικών της Αριστεράς δεν κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Για να μην ξεφύγω του θέματος, θα το αναπτύξω σε άλλη καταχώρηση).
Άρα καταλήγουμε.
Συνεργασίες μεταξύ κομμάτων για επίλυση των μεγάλων εθνικών προβλημάτων = Αδύνατον

Μας μένουν όμως ακόμα δύο λύσεις (για την μέλλουσα κυβέρνηση):

1. Να μην κάνει τίποτα (δηλαδή όχι μεταρρυθμίσεις) αφού δεν μπορεί να πετύχει συμμαχίες και να περάσει τα σχέδια νόμου.
2. Να προκηρύξει νέες εκλογές με ελπίδα να πετύχει αυτοδυναμία στην νέα κυβέρνηση.

Αν δεν κάνει τίποτα, θα είναι ίσως το πιο καταστροφικό. Το ποτάμι θα στερέψει. Και όταν θα αποφασίσουν να φτιάξουν το φράγμα, τότε θα έχει ήδη διαλυθεί πρώτα η τοπική οικονομία. Δυστυχώς, η επίλυση των μεγάλων προβλημάτων είναι ένας αγώνας δρόμου. Πρέπει να λυθούν "χθές" και κάθε μέρα καθυστέρησης τα επιδεινώνει με εκθετικό ρυθμό. Νομίζω ότι η λύση αυτή είναι η πιο επικίνδυνη.
ΌΜΩΣ υπάρχει κάτι σε αυτήν την λύση που την κάνει ακόμα πιο επικίνδυνη. Οποιαδήποτε κυβέρνηση εκλεγεί με αυτό το σχήμα (μη αυτοδυναμίας), θα αποκτήσει άμεσα το άλλοθι (με το πέρας της θητείας της) ότι δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τα έργα μεταρρύθμισης λόγω μη συμφωνίας μεταξύ των μερών. Στο πλαίσιο αυτό πιθανόν να ακούσουμε ότι τα περιθώρια να επιλυθούν τα μεγάλα προβλήματα εξαντλήθηκαν χωρίς να υπάρξει αποτέλεσμα, ως εκ τούτου, η επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει στην συνέχεια να βρει το καλύτερο άλλοθι να επιβάλλει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΛΑΙΚΑ μέτρα για να πετύχει τους σκοπούς της. Τότε... βράσε ρύζι.

Άρα, τελικώς μήπως ο Καραμανλής είχε δίκιο? Αν τα πάρεις απλά, είναι 1+1=2. Αν δεν πάμε στην λύση Νο3, τότε θα πάμε αναγκαστικά στην λύση Νο2.

Αρά συμφωνώ. Η πρόταση του κ. Καραμανλή είναι εκβιασμός. Μόνο που διαφωνώ στο ποιος την εκφράζει. Ο εκβιασμός γίνεται από την ίδια την κατάσταση που ζούμε και όχι από τον κ. Καραμανλή.

Έλληνες! Σας εκλιπαρώ για το καλό του τόπου μας και για το μέλλον των παιδιών μας. Δεν σας καλώ να ασπασθείτε την γνώμη μου. Σας καλώ να ενημερωθείτε. Διαβάστε και κρίνετε. Δεδομένου όμως ότι η γραφή σπάνια είναι και αντικειμενική, διαβάστε από όλες τις πηγές. Και από ΝΔ και από ΠΑΣΟΚ και από ΚΚΕ και από όλα τα άλλα κόμματα. Μετά επιστρατεύστε την λογική σας και αποφασίστε. Χωρίς ιδιοτέλεια. Για την Πατρίδα μας και για τα παιδιά μας!